Jacek Kaczmarski – Nasza Klasa (Ukulele)

Dm
Co się stało z naszą klasą –

A7
Pyta Adam w Tel Awiwie,

 Dm
Ciężko sprostać takim czasom,

 A7
Ciężko w ogóle żyć uczciwie.

F
Co się stało z naszą klasą?

Gm6
Wojtek w Szwecji, w porno klubie

Dm
Pisze – dobrze mi tu płacą

 A
Za to, co i tak wszak lubię.

Dm          Gm6       A7 Dm
Za to, co i tak wszak lubię.

Dm
Kaśka z Piotrkiem są w Kanadzie,

A7
Bo tam mają perspektywy,

 Dm
Staszek w Stanach sobie radzi,

A7
Paweł do Paryża przywykł.

F
Gośka z Przemkiem ledwie przędą,

  Gm6
W maju będzie trzeci bachor;

Dm
Próżno skarżą się urzędom,

A
Że też chcieliby na zachód.

Dm            Gm6   A7  Dm
Że też chcieliby na zachód.

Dm
Za to Magda jest w Madrycie

A7
I wychodzi za Hiszpana,

Dm
Maciek w grudniu stracił życie,

A7
Gdy chodzili po mieszkaniach,

F
Janusz, ten, co zawiść budził,

Gm6
Że go każda fala niesie,

Dm
Jest chirurgiem, leczy ludzi,

A
Ale brat mu się powiesił.

Dm          Gm6    A7 Dm
Ale brat mu się powiesił.

Dm
Marek siedzi za odmowę,

A7
Bo nie strzelał do Michała,

Dm
A ja piszę ich historię

A7
I to już jest klasa cała.

F
Jeszcze Filip, fizyk w Moskwie

Gm6
Dziś nagrody różne zbiera,

Dm
Jeździ, kiedy chce, do Polski,

A
Był przyjęty przez premiera.

Dm            Gm6      A7 Dm
Był przyjęty przez premiera.

Dm
Odnalazłem klasę całą –

A7
Na wygnaniu, w kraju, w grobie,

Dm
Ale coś się pozmieniało,

A7
Każdy sobie żywot skrobie.

F
Odnalazłem całą klasę

Gm6
Wyrośniętą i dojrzałą,

Dm
Rozdrapałem młodość naszą,

 A
Lecz za bardzo nie bolało...

Dm             Gm6   A7 Dm
Lecz za bardzo nie bolało...

Dm
Już nie chłopcy, lecz mężczyźni,

A7
Już kobiety – nie dziewczyny.

Dm
Młodość szybko się zabliźni,

 A7
Nie ma w tym niczyjej winy;

   F
Wszyscy są odpowiedzialni,

 Gm6
Wszyscy mają w życiu cele,

  Dm
Wszyscy w miarę są – normalni,

A
Ale przecież – to niewiele...

Dm             Gm6    A7 Dm
Ale przecież – to niewiele...

Dm
Nie wiem sam, co mi się marzy,

A7
Jaka z gwiazd nade mną świeci,

Dm
Gdy wśród tych – nieobcych – twarzy

A7
Szukam ciągle twarzy – dzieci.

  F
Czemu wciąż przez ramię zerkam,

Gm6
Choć nie woła nikt – kolego!

Dm
Że ktoś ze mną zagra w berka,

A
Lub przynajmniej w chowanego...

Dm                 Gm6  A7 Dm
Lub przynajmniej w chowanego...

Dm
Własne pędy, własne liście,

A7
Zapuszczamy – każdy sobie;

Dm
I korzenie – oczywiście –

A7
Na wygnaniu, w kraju, w grobie;

   F
W dół, na boki, wzwyż ku słońcu,

Gm6
Na stracenie, w prawo, w lewo...

Dm
Kto pamięta, że to w końcu

 A
Jedno i to samo drzewo...